Od 29 września do 9 listopada w CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie, można oglądać prace Andrzeja Lachowicza Obserwacje i notacje. Działalność artysty w znaczącym stopniu wpłynęła na rozwój sztuk wizualnych w naszym kraju. Od końca lat 60. zajmuje się fotografią, grafiką, malarstwem, rysunkiem, tworzy filmy i zapisy wideo. Jest czynnym teoretykiem sztuki, publikuje i ogłasza swoje badania nad językiem wizualnym fotografii, tworzy prace, których celem jest analiza przekazów informacyjnych, rodzaj perswazji wizualnej oddziałującej na odbiorcę. Jego sztuka silnie osadzona jest w nurcie fotomedializmu stanowiącego nieodzowny składnik konceptualnych rozważań na tematy sztuki, jakie w tym czasie dominowały na świecie. W 1970 współzałożył galerię PERMAFO działającą we Wrocławiu, w której ważną rolę odgrywali Natalia LL i Zbigniew Dłubak.
Obserwacje i notacje to wystawa o charakterze mini-retrospektywy, która prezentuje najważniejsze nurty z zakresu twórczości Andrzeja Lachowicza, począwszy od słynnego cyklu z 1968 Cień, który artysta kontynuował zarówno w zapisach fotograficznych, jak i filmowych, poprzez fotografie powstałe pod koniec lat 60. w Danii, cykle prac z serii Topologie, Transgresje, a także późniejsze prace z serii Energia Luzu i Energia Upadku.
Większość tych prac cechuje dążenie do nadania im ciągłości i seryjności. Artysta nie chce zatrzymać czasu, co przypisuje się z założenia fotografii. Chodzi mu raczej o ukazanie pewnego nieuchwytnego, złożonego, będącego w ciągłym ruchu stanu. Ta permanentność trwania wywodzi się z dążenia do przedstawienia złożonego obrazu rzeczywistości, stąd pozorna powtarzalność gestów, zachowań i wybranych motywów.
Sztuka ta już od początku staje się zaprzeczeniem bezpośredniego odwzorowywania i daje szerokie pole do stawiania pytań i powodowania refleksji. Podbudową tych poszukiwań są liczne teksty teoretyczne autora, jak Perswazja wizualna i mentalna (1972), Poziomy energetyczne sztuki (1978) czy Zwątpienie i nadzieja (1986).
Oprócz prac znanych i mających niewątpliwy wpływ na rozwój sztuki wizualnej w Polsce, wystawa zawiera również prace powstałe niejako na marginesie głównych nurtów twórczości autora: prace malarskie, twórczość liryczno-poetycka, seria fotografii, nie lokująca się w żadnym nurcie neoawangardowym, będąca reportażowo-dokumentalnym zapisem dziejących się wydarzeń i sytuacji.
Andrzej Lachowicz (ur. 1939, Wilno) w latach 1957-1960 studiuje na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, od 1960 w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu pod kierunkiem prof. Stanisława Dawskiego, dyplom w roku 1965. W 1968 zostaje członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików. Zajmuje się malarstwem, grafiką, rysunkiem, fotografią, filmem, wideo oraz teorią sztuki. W 1970 jest współzałożycielem i komisarzem galerii PERMAFO we Wrocławiu. W twórczości artysty, która pozostaje niezmiennie intelektualna, obok zainteresowania dla problemów sztuki, jednocześnie odnaleźć można czytelne przesłanie humanistyczne. Stypendysta Fundacji Kościuszkowskiej w Nowym Jorku w 1977. Stypendysta Verein Kulturkontakte w Wiedniu (1991). Stypendysta PRO-HELVETIA w Szwajcarii (1994). W latach 1978-1995 działa w Komitecie Organizacyjnym Triennale Rysunku we Wrocławiu. W ciągu czterdziestu lat pracy twórczej miał kilkadziesiąt znaczących wystaw indywidualnych, a ponadto uczestniczył w wielu wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą.
Kurator: Marek Grygiel
