Na polskim rynku wydawniczym pojawiła się właśnie nowa książka – Wiatr i pył – zbiór tekstów Tadeusza Konwickiego rozproszonych w czasopismach lub znalezionych w szufladzie pisarza, zebranych przez Przemysława Kanieckiego.
Publikacja Wiatr i pył ułożona przez młodego polonistę, jest wspaniałym wprowadzeniem do pisarstwa Konwickiego i dowodem jego aktualności. Czytelnicy znajdą w niej teksty począwszy od pierwszej próby prozatorskiej – partyzanckiego opowiadania Kapral Koziołek i ja (1947), zamierzonego jako polemika z Tadeuszem Borowskim, poprzez niecenzuralny scenariusz z 1967 roku Trochę apogeum – fantasmagoryczną, wcześniejszą o dekadę od Małej apokalipsy opowieść z Pałacem Kultury jako współczesną Wieżą Babel, aż po tekst mickiewiczowski z Gazety Wyborczej i pisane kilka lat temu felietony z Charakterów.
Tadeusz Konwicki – ur. 22 czerwca 1926 roku w Nowej Wilejce pod Wilnem; powieściopisarz, scenarzysta, reżyser. Uczył się w Gimnazjum im. Zygmunta Augusta w Wilnie (1938-1939). Po wybuchu II wojny światowej pracował m.in. jako robotnik kolejowy i pomocnik elektryka w szpitalu w Nowej Wilejce. W 1944 roku zdał konspiracyjną maturę, uczęszczając wcześniej na tajne komplety. W latach 1944-1945 był żołnierzem Armii Krajowej, brał m.in. udział w akcji Burza. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Debiutował w 1946 roku jako reportażysta, tekstem pt. Szkice z Wybrzeża. W latach 1956-1968 sprawował funkcję kierownika literackiego Zespołu Filmowego Kadr. W 1966 roku wyrzucony z PZPR (do której wstąpił w 1952 roku.) za współudział w liście protestacyjnym do władz w związku z usunięciem z PZPR prof. Leszka Kołakowskiego. Od 1966 roku pracował w redakcji pisma Kino. Był następnie kierownikiem literackim w Zespole Filmowym Pryzmat (1970-1978). Po 1976 roku publikował w wydawnictwach II obiegu. W 1982 roku był współautorem apelu intelektualistów, będącego protestem przeciwko wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce. W ostatnich latach rzadko udziela się publicznie i nie wydaje nowych książek.
