9 stycznia Sejm Rzeczypospolitej Polskiej przyjął przez aklamację uchwałę w sprawie ogłoszenia 2009 Rokiem Juliusza Słowackiego. W tym roku przypada 200. rocznica urodzin i 160. rocznica śmierci poety. Naszym obowiązkiem jest uczcić i przypomnieć jednego z najwybitniejszych w polskich dziejach poetę – podkreślono w uchwale. Zdaniem Sejmu, poezja Słowackiego pozostaje i pozostanie jednym z najważniejszych dokonań polskiej literatury, a jego twórczość to najwyższej próby romantyzm o wymiarze europejskim. Jest to literatura otwarta na świat i inne kultury, ale nieuciekająca od tematów lokalnych, łącząca polską kulturę i historię z kręgiem antycznej cywilizacji greckiej, pełna fantastyki i wizjonerstwa – napisano w uchwale. Zaapelowano w niej jednocześnie, aby rok Słowackiego stał się okazją do przypomnienia zasług, twórczości i postaci wielkiego polskiego twórcy romantycznego. Jednego z tych, którym Polska zawdzięcza przetrwanie duchowe i narodowe pod zaborami.
Przedstawiając w Sejmie uchwałę Jerzy Fedorowicz (PO) mówił, że siłą Słowackiego był indywidualizm pozbawiony pychy i poszukiwanie prawdy w człowieku i o człowieku, a jego twórczość stała się drogowskazem i nadzieją dla wielu pokoleń Polaków w chwilach najtrudniejszych dla naszego narodu, w okresie rozbiorów i komunistycznego zniewolenia.
Juliusz Słowacki urodził się 4 września 1809 w Krzemieńcu, a zmarł 3 kwietnia 1849 w Paryżu. Był jednym z najwybitniejszych poetów polskich doby romantyzmu, dramaturgiem i epistolografem. Obok Adama Mickiewicza, Zygmunta Krasińskiego i Cypriana Kamila Norwida jest określany jako jeden z wieszczów narodowych. Mimo iż Słowacki żył zaledwie 40 lat, jego twórczość literacka była obfita i różnorodna; poeta pozostawił po sobie 13 dramatów, blisko 20 poematów, setki wierszy, listów oraz jedną powieść. Stworzył również spójny system filozoficzny, który nazwał filozofią genezyjską.
