Do 14 czerwca 2009 roku w Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki w Krakowie potrwa wystawa autoportretów Krzysztofa Wodiczki. Wystawa obejmująca rekonstrukcje kilku autoportretów Krzysztofa Wodiczki z początku lat 70. przypomina prace mało znane, częściowo tylko zachowane i funkcjonujące w postaci dokumentacji też tylko częściowo publikowanej. Centralną częścią ekspozycji jest instalacja przedstawiająca dwustronne zdjęcie autora pochylającego się nad swoim lustrzanym odbiciem.
Czytelna parafraza sytuacji narcystycznego zapatrzenia w siebie artysty, który nie sięgając wzrokiem poza dylematy twórczego ja, nie jest w stanie dojrzeć niczego poza własnym odbiciem. Podobnie ironiczne wobec wsobności twórcy są dwa inne autoportrety, których bohater jest wyłączony z tego, co dzieje się wokół niego. Dwustronny, podwójny z artystą patrzącym w górę lub w dół oraz narożny, w którym spojrzenie autora nie wykracza poza widzenie samego siebie. We wszystkich autoportretach czytelny jest autoironiczny wymiar tych prac, w których Wodiczko wykorzystując własny wizerunek dystansował się od indywidualistycznych roszczeń. Krytyczny wobec modernistycznych celebracji podmiotu w polskiej sztuce lat 70., do której nie dochodziły pomruki o nieistotności autora.
Dla zrealizowanych w latach 1973-1974 różnych wersji autoportretów odniesieniem były również weryfikacje usytuowania własnej praktyki artystycznej w ówczesnej rzeczywistości, zwłaszcza złudnej pozycji podmiotu w kontekście polskiej gry pozorów. Twórca projekcji publicznych, realizowanych od 1980 roku w różnych miejscach świata, postrzegający rolę artysty w kategoriach odpowiedzialności społecznej, w serii prezentowanych (zrekonstruowanych) autoportretów porzucał – jak pisał Andrzej Turowski – egoistyczne usytuowanie podmiotu artystycznego w centrum tworzenia.
Kurator: Bożena Czubak
Koordynator: Karolina Vyšata
Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki, pl. Szczepański 3 a, Kraków
Wystawa otwarta od 30 kwietnia do 14 czerwca 2009 w godz. 11.00 – 18.00
