We wrześniu nakładem wrocławskiego wydawnictwa Biuro Literackie ukaże się nowa książka Seamusa Heaneya, laureata Literackiej Nagrody Nobla z 1995 roku za utwory o lirycznym pięknie i etnicznej głębi, które oddają hołd niezwykłości rzeczy codziennych i wiecznie żywej przeszłości.
Zbiór Kolejowe dzieci Heaneya gromadzi większość przekładów Piotra Sommera. Uwzględnia wiersze ze wszystkich najważniejszych jego książek, z wyjątkiem arkusza Stations (1975) i ostatnich zbiorów, które ukazały się już po otrzymaniu przez irlandzkiego poetę i eseistę Nagrody Nobla.
Jaka jest historia polskiego Heaneya? Zaczęło się od przekładów Piotra Sommera, który odkrył irlandzkiego poetę dla polskich czytelników. Pierwsze tłumaczenia opublikowane zostały w połowie lat siedemdziesiątych (Literatura na Świecie 1/1975).
Potem przyszła Antologia nowej poezji brytyjskiej Sommera (1983), dziesięć lat później – antologia Sześciu poetów północnoirlandzkich, a w 1998 roku Kolejowe dzieci. W latach dziewięćdziesiątych pojawiły się też przekłady Stanisława Barańczaka, najpierw w tomie 44 wiersze (1994), później w zbiorze Ciągnąc dalej: nowe wiersze 1991-1996 (1996). Jeśli porównać Sommerowe przekłady z wersjami oryginalnymi, zauważalna staje się precyzja, z jaką tłumacz oddaje wiersze irlandzkiego poety. Sommer nie pozwala sobie ani na odejmowanie słów, ani na dopowiadanie sensów czy dobudowywanie metafor.
Seamus Heaney urodził się w 1939 roku w Irlandii Północnej. Studiował na Uniwersytecie Queen’s w Belfaście, gdzie w 1962 roku ukończył wydział literatury angielskiej. W latach 1975-1981 kierował wydziałem literatury w dublińskim Carysford Training College. Od 1982 roku wykłada na Uniwersytecie Harvarda, prowadząc jednocześnie (w latach 1989-1995) Katedrę Poezji w Oksfordzie.
Opublikował m.in. tomy poetyckie Death of a Naturalist (1966), Wintering Out (1972), North (1975), Seeing Things (1991), The Spirit Level (1996), eseje The Place of Writing (1989), The Spirit Level (1996), Electric Light (2001) i District and Circle (2006).
