Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia w Radomiu oraz Ośrodek Działań Artystycznych w Piotrkowie Trybunalskim wydały książkę Jana Świdzińskiego Sztuka i jej kontekst. Pierwsze polskie wydanie jest nieco zmienione i rozszerzone w stosunku do I wydania obcego (Inter Editieurs, Quebec 2005). Z tej okazji odbyła się w dniach 10-11 sierpnia w radomskiej Elektrowni konferencja poświęcona teorii i praktyce artystycznej Autora. Uczestniczyli w niej Jan Świdziński oraz Grzegorz Borkowski, Łukasz Guzek, Bogusław Jasiński, Bartosz Łukasiewicz, Kazimierz Piotrowski i Justyna Ryczek.
Jan Świdziński (ur. 1923) stworzył teorię sztuki jako sztuki kontekstualnej w połowie lat 70. Była ona konsekwencją i rozwinięciem założeń ideowych sztuki konceptualnej oraz odpowiedzią polskiego artysty i teoretyka sztuki na postmodernistyczny kryzys estetyki określany jako koniec sztuki. Teoria sztuki jako sztuki kontekstualnej wyrastała nie tylko z głębokiego namysłu nad sztuką, ale i nad ówczesną globalną sytuacją kulturową i uwarunkowaniami socjalistycznej Polski, w jakiej żył Świdziński. Kontekstualizm zakładał głębokie zaangażowanie artysty w proces kreowania rzeczywistości wokół niego. Stawiał na pluralizm światopoglądowy, ogólnie rozumianą wolność i indywidualizm wypowiedzi artystycznej, jako gwaranta rozwoju społeczeństwa otwartego, co w tamtych czasach było pomysłem rewolucyjnym. (Z noty wydawniczej)
Jan Świdziński, Sztuka i jej kontekst, red. Łukasz Guzek, Bartosz Łukasiewicz, wyd. I polskie, 2009. ss.96, il. czarno-białe
