11 października 2009 roku o godzinie 17.00 w Willi Decjusza w Krakowie odbędzie się wernisaż wystawy malarstwa Carlotty Bologna, poprzedzony wprowadzeniem Zofii Weiss – Nowiny Konopki. Ekspozycję będzie można oglądać do 21 października 2009 roku. Wystawa zorganizowana została w ramach tegorocznej edycji programu Ogrody Twórczości, poświęconego prezentacji sztuki współczesnej w zabytkowej przestrzeni Willi Decjusza, dla upamiętnienia mijającej w 2009 roku setnej rocznicy urodzin Artystki. Na wystawie zaprezentowane zostaną prace Carlotty Bologna z początku lat pięćdziesiątych XX wieku oraz dzieła późniejsze, operujące metaforą, pełne odniesień do świata metafizycznych, baśniowych wyobrażeń, nawiązujące do poetyki filmu i teatru eksperymentalnego.
Otwarcie wystawy uświetnią: koncert muzyki włoskich mistrzów pt. Muzyka włoska na dworach Gonzagów w wykonaniu Kapeli Dworskiej Consortium Sedinum pod kierownictwem artystycznym Urszuli Stawickiej oraz występ Baletu Dworskiego Cracovia Danza, nawiązujące do włoskiego rodowodu twórczości Carlotty Bologna oraz jej związków z teatrem i commedią dell’arte.
Carlotta Bologna, z pochodzenia Włoszka, urodziła się 17 stycznia 1909 roku w Gandawie, a zmarła 27 marca 2001 roku w Krakowie. W 1914 roku przybyła do Warszawy, kiedy matka jej, wybitna harfistka Lotaria Bologna, otrzymała angaż w Operze Warszawskiej. Nosiła nazwisko matki. Jej ojciec – ceniony za granicą kapelmistrz pochodził z książęcego rodu Gonzagów. Ukończyła pensję Władysławy Lange, Instytut Filmowy Wiktora Biegańskiego (reżysera, aktora i przyszłego męża) oraz trzyletnią Szkołę Baletową Janiny Mieczyńskiej. Zagrała kilka ról w polskich filmach niemych a później w pierwszych filmach dźwiękowych realizowanych w studio w Joinville pod Paryżem dla amerykańskiej wytwórni Paramount. Pierwszy sukces filmowy odniosła w 1928 roku w Kobiecie, która grzechu pragnie w reżyserii Biegańskiego.
W 1930 roku rozpoczęła studia w warszawskiej ASP, w pracowni prof. Tadeusza Pruszkowskiego. W roku 1935 roku przyjechała do Krakowa, gdzie studiowała pod kierunkiem prof. Wojciecha Weissa. Po uzyskaniu dyplomu (1938) rozpoczęła samodzielną pracę artystyczną, nieustannie poszukując własnych rozwiązań zarówno w sferze treści jak i formy. Po wojnie uczestniczyła w wielu wystawach zbiorowych, prezentując przede wszystkim martwe natury i portrety. Mimo kanonów narzucanych sztuce lat pięćdziesiątych i presji samego środowiska, jej malarstwo zdołało oprzeć się wpływom obowiązującej ideologii.
W czasie okupacji odzyskała trzy cenne obrazy włoskich manierystów skradzione z Ambasady Włoskiej, które przechowała, by następnie zwrócić władzom Włoch. W 1966 roku zorganizowała aukcję prac artystów krakowskich na rzecz zalanej przez powódź Florencji. Za więź z Polską i Włochami i cenny wkład w sztukę obu narodów 16 stycznia 1997 roku została odznaczona przez Prezydenta Republiki Włoskiej Oscara Luigi Scaflaro orderem Commendatore dell’Ordine al Merito della Republica Italiana.
Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, na Salonie 1959, przyznało Artystce Brązowy Medal, a w 1977 roku na Dobroczynnym Salonie Malarstwa Krakowskiego, z rąk prof. Karola Estreichera otrzymała medal Stanisława Wyspiańskiego. Przez wiele lat działała w Zarządzie TPSP, za co otrzymała honorowe członkowstwo Towarzystwa.
Pierwsza wystawa indywidualna malarstwa Carlotty Bologna zorganizowana została w Krakowie w 1958 roku przez Związek Polskich Artystów Plastyków. Wtedy zaprezentowała najbardziej charakterystyczne dla swojej twórczości prace, sytuujące się na pograniczu metafizyki i metafory, o silnie włoskim rodowodzie. Od tej pory, odrealnione aranżacje przestrzenne z lat wcześniejszych konsekwentnie zaludniają się postaciami wywodzącymi się z tradycji commedia dell’arte. Zaś umownie definiowana praz Nią rzeczywistość przybiera formę nawiązującą z jednej strony do malarstwa włoskiego trecenta, z elementami tamtego pejzażu i architektury, z drugiej zaś do świata dziecięcej wyobraźni.
11 października 2009 roku, godz. 17.00, Willa Decjusza w Krakowie, ul. 28 Lipca 1943 roku 17 A
