8 października 2009 roku została przyznana Literacka Nagroda Nobla. W tym roku Szwedzka Akademia przyznała ją Hercie Müller – niemieckiej pisarce rumuńskiego pochodzenia. Uroczysta Ceremonia Wręczenia Nagrody Nobla odbędzie się 10 grudnia w Sztokholmie. Tradycyjnie medale i dyplomy wręczy laureatom król Szwecji Karol Gustaw XVI.
Herta Müller urodziła się w Rumunii, w zamieszkanej gównie przez Niemców wiosce, położonej w wielokulturowym Banacie. Podczas wojny jej ojciec był żołnierzem SS. Matka pisarki po wojnie została wywieziona wraz z innymi Niemcami banackimi na roboty do ZSRR. Pisarka studiowała germanistykę i literaturę rumuńską w Timişoarze. W czasie studiów należała do literackiej Aktionsgruppe Banat, gdzie poznała przyszłego męża. W 1976 podjęła pracę jako tłumaczka tekstów technicznych w fabryce maszyn, jednak w 1979 po odmowie współpracy z Securitate straciła pracę. Jej debiutancka powieść Niziny, po wcześniejszym okrojeniu przez cenzurę, ukazała się w 1982. W 1987 wraz ze swoim ówczesnym mężem Richardem Wagnerem po dwóch latach starań emigrowała do RFN i Berlina Zachodniego. Pracowała jako writer-in-residence i visiting professor na kilku uniwersytetach w Niemczech i za granicą, m.in. na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie, gdzie zamieszkała.
W Polsce jej książki ukazują się nakładem wydawnictwa Czarne, m.in. Król kłania się i zabija, Dziś wolałabym siebie nie spotkać, Głód i jedwab, Sercątko. Inne tytuły jej książek to: Człowiek jest tylko bażantem na tym świecie, Huśtawka oddechu, Lis już wtedy był myśliwym.
Literacka Nagroda Nobla jest najbardziej prestiżową międzynarodową nagrodą literacką na świecie. Ustanowiona razem z czterema innymi nagrodami przez Alfreda Nobla w testamencie z 1895, jest przyznawana od 1901. Pierwszym laureatem literackiej nagrody Nobla został Sully Prudhomme. Nagrody nie przyznano 7 razy: w latach 1914, 1918, 1935, 1940-1943. Czterokrotnie przyznano ją podwójnie: w latach 1904, 1917, 1966 i 1974. Dwóch pisarzy nie przyjęło nagrody: Jean Paul Sartre i Borys Pasternak (któremu zakazały władze radzieckie). Jedyny raz nagrodę przyznano pośmiertnie – w 1931 otrzymał ją Erik Axel Karlfeldt, członek Akademii pełniący przez 20 lat funkcję jej sekretarza. Był on dwukrotnie nominowany, lecz nie godził się na przyznanie jej samemu sobie.
