18 czerwca 2010 r. w wieku 87 lat zmarł José Saramago – portugalski pisarz, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w roku 1998. Saramago połączył w swoich dziełach mity, historie swojego kraju oraz surrealistyczne wyobrażenia. W uzasadnieniu przyznania Nagrody Nobla napisano za dzieło, które przypowieściami, podtrzymywanymi przez wyobraźnię, współczucie i ironię, stale umożliwia pojmowanie iluzorycznej rzeczywistości.
Saramago w życiu imał się różnych zajęć; był mechanikiem, redaktorem, dziennikarzem. Literaturze poświęcił się w pełni po Rewolucji Goździków z 1974 r. Wydał powieści, dramaty, opowiadania, wiersze, dzienniki i przewodniki.
Odnalazł swój styl charakteryzujący się długimi zdaniami oraz niekonwencjonalną interpunkcją; ograniczał się do dwóch znaków przestankowych – kropki i przecinka.
Sławę José Saramago zdobył powieścią Baltazar i Blimunda / Memorial do convento (1982). Na jej podstawie włoski kompozytor Azio Corghi stworzył operę Blimunda.
W 1991 Saramago opublikował powieść Ewangelia według Jezusa Chrystusa. Została skrytykowana jako bluźniercza przez Kościół katolicki. W konsekwencji sekretarz kulturalny rządzącej partii, Pedro Santana Lopes skreślił nazwisko Saramago z listy kandydatów do Europejskiej Nagrody Literackiej. Saramago z kolei protestując przeciwko tej decyzji przeniósł się wraz z żona na kanaryjską wyspę Lanzarote, gdzie mieszkał aż do śmierci.
Pisarz został laureatem wielu nagród literackich oraz doktorem honoris causa uniwersytetów w Turynie (Włochy), Sewilli (Hiszpania), Manchesterze (Wielka Brytania) i Coimbrze (Portugalia).
Dzieła Saramago, które ukazały się w Polsce to m.in.: “Baltazar i Blimunda”, “Wszystkie imiona”, “Rok śmierci Ricarda Reisa”, “Kamienna tratwa”, “Historia oblężenia Lizbony” i “Miasto ślepców”.
