17 lutego 2011 roku o godzinie 19.00 w Teatrze Studio im. S.I. Witkiewicza w Warszawie odbędzie się prapremiera pierwszej polskiej sztuki NÔ w wykonaniu Teatru Tessenkai z Japonii, Stroiciel Fortepianu. Główną rolę (ducha Chopina) zagra Kanze Testunojō, który otrzymał japoński Paszport Chopina 2010 za swoją znakomitą kreację w tymże spektaklu. Pozostałe spektakle zaplanowano na 18 i 19 lutego 2011 roku.
Spektakl dramatu Stroiciel fortepianu jest autorstwa Jadwigi M. Rodowicz, ambasadora RP w Tokio, japonistki, byłej członkini zespołu Gardzienice.
Treścią dramatu jest symboliczne spotkanie i rozmowa, w magicznym ogrodzie w Nohant, między dwoma przyjaciółmi, artystami wielkiego formatu – Chopinem i Delacroix. Delacroix jest zmęczonym Paryżem artystą w starszym wieku, odwiedza Nohant. W dziwnym widzeniu ujrzy Chopina, z którym po latach kontynuować może rozmowę mistrzów o sztuce, muzyce, o rozdarciu Chopina między Polskę i Francję.
Chopin pojawia się najpierw jako tajemniczy stroiciel fortepianu, a następnie, w sennej wizji Delacroix, ujawnia nagą postać własnej duszy. Przepiękny, pełen majestatu, ale zarazem prawdziwie samurajskiej koncentracji, taniec z wachlarzem, stanowi samo centrum sztuki. Wyraża się w nim duchowość Chopina przedstawiona – po raz pierwszy – przy pomocy klasycznych form japońskiego teatru. Pokazana będzie samotność twórcy, zmaganie się z tworzywem muzyki i jej zapisem.
Akcji scenicznej towarzyszy akompaniament czarownej, muzyki Nohi,opartej na tajemniczych bębenkach i flecie, akcentowanej dzikimi okrzykami muzyków. Brzmi to trochę jak jazz, zarazem słychać kilka utworów Chopina granych na fortepianie. Sensacją jest użycie unikatowej maski NÔ, zabytku z XVI wieku, dla przedstawienia duchowego usposobienia Chopina; wydobyta została ona ze skarbca teatru Tessenkai.
Spektakl to wyjątkowe zdarzenie w historii kontaktów między teatrami w Polsce i w Japonii, wieńczące 30 lat obecności NÔ w Polsce. Może ono stanowić początek prawdziwego polskiego NÔ, opartego o fachową wiedzę przekazywaną przez profesjonalistów, stanowić będzie wyzwanie dla osób pragnących poszukiwać nowych rozwiązań w teatrze. Zderzenie dwóch klasyk może ukazać trzeci, nowy gatunek teatru XXI wieku.
Tłumaczenie na język japoński: prof. Tokimasa Sekiguchi (Tokijski Uniwersytet Języków Obcych/TUFS)
