Na 23 lutego 2012 r. wydawnictwo Znak zaplanowało premierę Tajnego dziennika Mirona Białoszewskiego. Możliwe, iż będzie to najważniejsze wydarzenie literackie 2012 roku.
Nikt nie mógł przeczytać Tajnego dziennika wcześniej. To dzieło mogło zostać wydane dopiero kilkadziesiąt lat po śmierci poety. Białoszewski przygląda się ludziom, znanym i nieznanym. Odsłania bujne życie towarzyskie, artystyczne, prywatne, erotyczne. Grzesznik, który grzech swój wybrał i przełamał tabu. Optymista, któremu życie nie oszczędziło męczarni, choroby i samotności.
Miron opowiada o przygodzie swojego życia trochę jak przybysz, który został wstawiony w ten świat… Mając piętnaście, szesnaście lat po raz pierwszy zdał sobie sprawę ze swojego homoseksualizmu. Pisze w dzienniku o tym, jak rozpoznawał samego siebie. Gdyby mieszkał w Paryżu czy Nowym Jorku, nikt by nie pytał, z kim śpi, o której wstaje i jak się ubiera. On tymczasem żył w peerelowskiej Warszawie.
Tadeusz Sobolewski
