Od 6 czerwca w Oddziale Warszawskim SHS można oglądać wystawę pt. Nokturny polskiego fotografa międzywojnia. Antoniego Anatola Węcławskiego (1891-1985).
Na prezentację składa się kilkanaście zdjęć nocnych Warszawy z lat 1928-1932 oraz 1935-1937 pochodzących ze zbiorów rodzinnych córki autora, Hanny Węcławskiej. Pokazywane są zarówno mniej popularne motywy, jak również te najbardziej znane, nagradzane w międzywojniu na krajowych i międzynarodowych wystawach fotografii piktorialnej (np. Kamienne schodki. Nokturn; Wejście na wiadukt; Efekty świateł; Cienie mostu na Wiśle; Draga na Wiśle w nocy; Motyw z Ogrodu Saskiego w nocy). To zarówno kadry w plenerze, uwieczniające piękno warszawskich uliczek, starych budowli, pomników jawiących się w mocno kontrastującym z mrokiem nocy oświetleniu; malownicze ujęcia Wisły oraz podświetlonych mostów; stany pogody; pejzaże miejskie ze sztafażem; sceny rodzajowe z wieczornych, zimowych zabaw i spacerów, jak i sceny we wnętrzach.
Prezentowane są także warszawskie motywy sztandarowe jak: Kamienne schodki, wąskie uliczki Starego Miasta i Mariensztatu, wodozbiór w Ogrodzie Saskim, Łazienki czy neorenesansowa architektura mostu Poniatowskiego. Chętnie sięgał po nie Węcławski oraz inni, znani fotograficy tego czasu (np. Julian Mioduszewski, Czesław Olszewski, Henryk Poddębski, Tadeusz Przypkowski, Zygmunt Szporek).
Antoni Anatol Węcławski (1891-1985), fotograf nieco dziś zapomniany, w dwudziestoleciu międzywojennym był znanym polskim nokturnistą. Fotografią interesował się od najmłodszych lat, jednakże jako środek artystycznej wypowiedzi zaczął jej świadomie używać od 1925 roku, po ukończeniu kursu fotografii w Polskim Towarzystwie Miłośników Fotografii. Od końca lat 20. i w latach 30. XX w. należał do czołówki polskich twórców skupionych wokół Jana Bułhaka, z którego inicjatywy w 1932 r. w uznaniu dla działań na rzecz popularyzacji polskiej fotografii w kraju i za granicą, Węcławski zaproszony został do grona najwybitniejszych fotografów prestiżowego Fotoklubu Polskiego.
Pejzaż nocny pojawił się w jego twórczości przypadkowo i z prozaicznych względów, o czym wspominał w autobiografii: Mając bardzo niewiele [czasu] w dzień zajęty pracą w instytucji bankowej, wyruszałem na fotografowanie w nocy i stąd powstały moje słynne nokturny – zajmując w niej z czasem wyjątkowe miejsce. Fotografowanie widoków nocy Węcławski rozpoczął w drugiej połowie lat 20., gdy nie było to już zbytnio skomplikowane technicznie, a jedynie wymagało od fotografa cierpliwości, dobrego warsztatu i artystycznego smaku. Autor znany był głównie z motywów zdejmowanych przy użyciu tradycyjnych aparatów miechowych tzw. podróżnych (9 x 12 cm, 13 x 18 cm) na szklane płyty, bez dodatkowego doświetlenia i efektów specjalnych.
Nokturny polskiego fotografa międzywojnia Antoniego Anatola Węcławskiego (1891-1985)
Wystawę można oglądać od 6 do 21 czerwca 2013 roku
Stowarzyszenie Historyków Sztuki – Oddział Warszawski
Rynek Starego Miasta 27
Warszawa
