Ingmar Villqist – dramaty

17 marca w Wydawnictwie słowo/obraz terytoria ukazał się wybór dramatów Ingmara Villqista Oddychaj ze mną.

Ingmar Villqist „Oddychaj ze mną” – okładka (źródło: materiały prasowe)

Ingmar Villqist – dramaturg, reżyser, krytyk sztuki i wykładowca.

Urodził się w 1960 roku w Chorzowie jako Jarosław Świerszcz. Studiował historię sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim. W latach 1994–2000 został wicedyrektorem Narodowej Galerii Sztuki Zachęta w Warszawie. Wykładał historię sztuki XX wieku w akademiach sztuk pięknych w Krakowie, Katowicach i w Warszawie. Od 2004 roku wykładowca na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Jako dramatopisarz zadebiutował w 1995 roku jednoaktówką Kostka smalcu z bakaliami. W latach 2000–2006 był etatowym reżyserem w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku. W latach 2008–2010 pełnił funkcję dyrektora naczelnego i artystycznego w Teatrze Miejskim im. Witolda Gombrowicza w Gdyni.

Villqist jest autorem dramatów: Wernisaż (1988), Noc Helvera (1998), Kostka smalcu z bakaliami (1993), Oskar i Ruth (1998), Lemury (1998), Beztlenowce (2000), Fantom (2000), Bez tytułu (2000), Cynkweiss (2000), Entartete Kunst (2001), Preparaty (2001), Helmucik (2002), Sprawa Miasta Ellmit (2002), Kompozycja w słońcu (2007), Czarodziejka z Harlemu (2008), Kompozycja w błękicie (2008), Oddychaj ze mną (2009), Stille Nacht (2009), Taka fajna dziewczyna jak ty (2010), Święta noc (2010), Złote wesele (2011), Echnaton i Eris (2012), Niebiański raj (2013), Jednoaktówka świąteczna III (2013), autorem powieści Archipelag Wysp Pingwinich (2003), a także reżyserem dwóch filmów: Helmucik (2005) i Ewa (wspólnie z Adamem Sikorą, 2010). Dramaty Villqista były wystawiane przez liczne sceny w Polsce i za granicą, a także przez Teatr Telewizji oraz Teatr Polskiego Radia. Jego sztuki przetłumaczono na ponad dwadzieścia języków. Villqist jest laureatem licznych nagród za twórczość dramatyczną i filmową, a także za działalność na rzecz kultury.

Wejść do świata Ingmara Villqista – wielki strach. Za nic nie chciałbym znaleźć się w jego głowie. A już nie daj Boże rozpoznać się w którejś z postaci. W świecie ogłaszanych w tym tomie dramatów nie ma dobrych ról życiowych, choć zapewne niejeden aktor i niejedna aktorka wiele by dali, żeby zagrać pospolitą i zarazem potworną Starą Kobietę z Kompozycji w błękicie czy nieświadomego siebie – swojej duchowości i swojej seksualności – Eugena z Kompozycji w słońcu. Zagrać na scenie, nigdy w życiu.

(Stanisław Rosiek)

Spis treści