15 grudnia 2011 r. nakładem Biura Literackiego ukazały się Wiersze, tom 1, pierwsza część oczekiwanych od dawna Dzieł zebranych Tymoteusza Karpowicza, na którą złoży się zawartość sześciu tomów poety: Żywych wymiarów (1948), Gorzkich źródeł (1957), Kamiennej muzyki (1958), Znaków równania (1960), W imię znaczenia (1962) oraz Trudnego lasu (1964).
Wydanie Dzieł zebranych, pierwszego tak kompleksowego podsumowania spuścizny Karpowicza, umożliwi bliższe poznanie zmarłego w 2005 roku autora oraz jego niełatwej twórczości, o której Jacek Gutorow mówi wprost: Poezja Karpowicza nie będzie popularna, bo też i nie chce być popularna.
Wielotomowe wydawnictwo pod redakcją Jana Stolarczyka wypełnią różne rodzaje twórczości pisarza – od wierszy, przez eseje, na listach skończywszy.
Przy pracy nad Dziełami zebranymi Gutorow zaleca ostrożność:
Lepiej przysłużymy się tym wierszom, jeśli pozwolimy im stawiać opór. Nie muszą wypływać na szerokie czytelnicze wody. Pozwólmy tym wierszom zachować to, co tak w nich cenimy: pewną szorstkość, niepowszedniość wyrazu i nieoczywistość znaczenia.
Redakcja i publikacja Dzieł zebranych Karpowicza rzeczywiście jest olbrzymim wyzwaniem, realizacja zadania zajmie kilka najbliższych lat. Ostatnia książka z zaplanowanego na co najmniej osiem tomów przedsięwzięcia ukaże się w 2015 roku, w dziesiątą rocznicę śmierci autora.
Jan Stolarczyk, redaktor całego cyklu, ma do dyspozycji obszerne archiwum Karpowicza, składające się z dokumentów zostawionych przez poetę w jego wrocławskiej willi oraz przywiezionych do Wrocławia z Chicago. Pokaźnych rozmiarów spuścizna kryje w sobie prawdziwe skarby – maszynopisy i rękopisy poezji, dramatów, ale także esejów i listów, w tym wiele materiałów nigdy wcześniej niepublikowanych.
Na ujrzenie światła dziennego czekają jeszcze oczywiście karty nieznane nawet wytrawnym karpowiczologom czy po prostu wielbicielom poety. Myślę tutaj zarówno o zapowiadanych listach i innych materiałach odsłaniających życie prywatne samotnika z Oak Park, jak i o nieznanych tekstach poetyckich, które zapewne tkwią w gęstym i trudnym do przebycia lesie Karpowiczowskich fiszek – pisze Joanna Mueller.
Całe przedsięwzięcie jest jednym z kluczowych elementów projektu Dziedzictwo literackie Wrocławia, wspierającego badania nad spuścizną literacką największych twórców związanych z Wrocławiem (Karpowicz, Różewicz, Wojaczek, Falkiewicz) oraz umożliwiającego pozyskiwanie, gromadzenie dokumentów i przekazywanie ich do Ossolineum.
Tymoteusz Karpowicz (1921–2005) był poetą, prozaikiem, dramaturgiem, tłumaczem i krytykiem literackim. Jest uważany za reprezentanta nurtu lingwistycznego w poezji. Jako publicysta debiutował w Prawdzie wileńskiej. Po wojnie przeniósł się do Szczecina, gdzie pracował w Polskim Radiu, a następnie – do Wrocławia.
W latach 1949–1956 wycofał się z życia literackiego. W 1957 roku objął funkcję prezesa wrocławskiego oddziału Związku Literatów Polskich. Po odwilży należał m.in. do redakcji Nowych Sygnałów (1956–1957) i Odry(1958–1976). Towarzyszył poetyckim debiutom m.in. Rafała Wojaczka i Bogusława Kierca.
W 1973 roku wyjechał na stałe z Polski, a w 1978 roku objął stanowisko profesora na University of Illinois w Chicago. Jego wydany po długiej przerwie zbiór Słoje zadrzewne (1999) otrzymał Nagrodę miesięcznika Odra i został nominowany do Nagrody Literackiej Nike.
Tymoteusz Karpowicz Dzieła zebrane
Biuro Literackie
