Jerzy Ficowski (ur. w 1924 roku) studiował filozofię i socjologię na Uniwersytecie Warszawskim. Początkowa jego twórczość powstawała pod wpływem wierszy Juliana Tuwima. Później nawiązywał do awangardy okresu międzywojennego, groteski i elementów świata fantastycznego. Pod koniec w jego poezji wyraźne stały się wątki moralno-społeczne.
Jako poeta debiutował w 1948 roku "Ołowianymi żołnierzami". Pisarz przez kilka lat wędrował z cygańskim taborem i znał cygański język. Przyjaźnił się z cygańską poetką Bronisławą Wajs-Papuszą. W 1956 roku wyszedł drukiem pierwszy tomik poezji cygańskiej poetki, tłumaczony właśnie przez Ficowskiego. Był to pierwszy zbiór poezji cygańskiej, jaki ukazał się w Polsce sygnowany imieniem i nazwiskiem autorki. Ficowski był też autorem słynnego studium "Cyganie na polskich drogach" i "Cyganie w Polsce".
Znany był także jako autor tekstów popularnych piosenek, m.in. dla Zespołu Pieśni i Tańca "Mazowsze". Napisał takie przeboje jak "Bajka o cygańskim królu" czy "Jadą wozy kolorowe". Utwory wielokrotnie zdobywały nagrody na Międzynarodowych Festiwalach Piosenki w Sopocie. Ficowski pisał też piosenki w języku cygańskim.
Ficowski przekładał także poezję hiszpańską (Federico Garcia Lorca), żydowską i cygańską. Tłumaczył wiersze rosyjskie Bolesława Leśmiana. Podczas II wojny światowej był żołnierzem AK, więźniem Pawiaka (1943). W Powstaniu Warszawskiego walczył jako żołnierz pułku "Baszta" na Mokotowie. Gdy w 1975 r. podpisał tzw. List 59 do władz PRL przeciwko zmianom w konstytucji, sankcjonującym kierowniczą rolę PZPR i sojusz z ZSRR, został objęty zakazem druku do 1980 r. Członek demokratycznej opozycji w latach 70. – działał w KOR.
Wielką fascynacją Ficowskiego była postać i twórczość Brunona Schulza. Poeta przez wiele lat opracowywał prozę Schulza, jego rysunki, listy i pozostałe po nim wspomnienia. Efektem wieloletnich studiów Ficowskiego na ten temat stała się książka "Regiony Wielkiej Herezji", która doczekała się entuzjastycznych recenzji nie tylko w Polsce, ale także m.in. w USA.
