Jego wkład w muzykę, jako odkrywcy i poszukiwacza niekonwencjonalnych rozwiązań, jest nie do przecenienia. Strzałem w dziesiątkę okazała się współpraca ze światowej sławy kompozytorem – Ryuichi Sakamoto. Eksperyment połączenia muzyki tradycyjnej z muzyką generowaną przez komputer, przeszedł jego najśmielsze oczekiwania. W tej chwili o jego występy zabiegają największe centra sztuki na świecie.
Jego całkowicie oryginalne podejście do technologii jest pełne fascynacji wszelkimi potencjalnymi możliwościami, jakie niesie ona ze sobą w dziedzinie sztuki. Twórczość Noto jest przełożeniem na świat dźwięków treści niemuzycznych. Płaszczyzną tej transformacji jest jedyny uniwersalny język opisu rzeczywistości: matematyka, a konkretnie zerojedynkowy system komunikacji maszyn. Nie ma u niego podziału na dźwięki, które zdecydowanie można odrzucić w procesie komponowania. Wszystkie mają swoje miejsce, wszystkie stanowią równoprawny materiał, z którego tworzy on swoje pejzaże – czasami brzmiące w surowy sposób, wręcz odhumanizowane, czasami pełne swoistego romantyzmu i delikatności.
Nie ma drugiego takiego artysty jak Carsten Nicolai. Jego koncerty, będące bardziej wydarzeniami galeryjnymi, bliskimi performance, stanowią niezapomniane przeżycie, gdzie każdy pojedynczy dźwięk niesie ze sobą konieczność całkowicie nowego postawienia się w relacji artysta-odbiorca. Na tegorocznym Avant Art Festival będziemy świadkami takiego właśnie technologicznego rytuału, gdzie glitche, elektroniczne szumy i postukiwania, zanurzone w strumieniu dronowych i ambientowych brzmień zabiorą nas w podróż po zupełnie nowych terytoriach dźwięku.
Necessary [NOR]
Pochodzący z Oslo kolektyw trudno nazwać zespołem norweskim. Jego członkowie i współpracownicy pochodzą bowiem z różnych krajów i kontynentów. Poza Norwegami: Andreasem Morkiem, Matti Hansenem i Markusem O Klyve gra tam też Ted Parsons, legendarny amerykański perkusista i Tony F. Wilson pochodzący z Londynu, znany szerzej jako Spykidelic. Parsons udzielał się w takich zespołach jak Swans, Godflesh, Prong, Foetus, Killing Joke i Jesu, wciąż jest też członkiem Teledubgnosis, które zasłynęło remiksem utwórów ikonoklastycznego zespołu Isis. Wilson współpracował z Echo Park, Knives ov Resistance i Zurich, odkrywając swoje możliwości w różnych stylach: od cosmic-folku po doomową elektronikę. Inni regularni współpracownicy Necessary to pochodzący z Chile raper Salvador Sanchez z norweskiej załogi Dark Side of the Force, a także założyciel Godflesh i Jesu Justin K. Broadrick, który zremiksował i wyprodukował album grupy pod tytułem Voldsløkka. Jako zespół muzycy mieszają tradycyjną linię rockową z efektami elektronicznymi. Członkowie zdobywali doświadczenie na różnych niwach, takich jak dub, rock, punk i jazz. Te wszystkie elementy pojawiają się w ich muzyce integrującej stare z nowym i, uniwersalne z ponadczasowym. Necessary szuka nowych przestrzeni między sztywnymi kategoriami muzycznymi i wytycza na nich nowe, postępowe kierunki.
Radian [AUT]
Radian, tercet z Wiednia, tworzy muzykę, która gra na odczuciach słuchaczy – na poczuciu identyfikacji dźwięków, na ich odległości. Prezentują minimalistyczne utwory, stworzone z małych dźwięków, które same w sobie muzyką jeszcze nie są. To szmery, delikatne stuknięcia pałeczki perkusyjnej, krótkie odgłosy podłączania wtyczki do gniazdka, przełączanie spięć, dźwięki palców naciskających klawisz komputera. Te małe szumy tworzą rytm, zaaranżowany w elegancką, kompleksową synkopę, porcję rytmicznych sekwencji wyrażoną na różnych poziomach głośności. Od początku istnienia grupy kształt dźwięków i rezonans perkusji Martina Brandlmayra stał się jej znakiem rozpoznawczym. Perfekcyjny timing, świadome uderzenia w bębny występują w akompaniamencie przypadkowych szmerów – i tych wydawanych ludzką ręką, i tych cyfrowych. Dźwięki gitary Stefana Németha pełne są suchych, nieprzetworzonych przez wzmacniacz odgłosów, czasem surowych i przesterowanych, zbliżających się do stylistyki ambient-doom. Radian czasami brzmi jak wolna improwizacja, ale jest ona jednak skomponowana na poziomie mikroskopijnym. Czasem, budując emocjonalne crescendo, ma dynamikę rocka, ale całość twórczości grupy niewiele ma z rockiem do czynienia. Słuchając materiału, ma się poczucie, że jest się zaproszonym do procesu jego powstawania.
Regenorchester [AUT / AUS / NL]
Jazz-rockowy projekt Regenorchester, w którym instrumenty klasyczne występują w towarzystwie elektronicznych, tworzy atmosferę ekscytującego napięcia, które rozbija ciszę zabierając publiczność w wędrówkę po nowych rejonach sztuki dźwiękowej. Ta muzyka to rodzaj jazzu o jazzie, która w naturalny sposób włącza osiągnięcia eksperymentalnej improwizacji, stylistyki drone i noise w klasyczną formę jazz-rockowego brzmienia.
Idąc okrężnymi drogami często osiągnąć można interesujące, a nie brane pod uwagę na początku wędrówki, cele. Franz Hautzinger szedł nie tylko długimi i okrężnymi drogami, ale także zbaczał w ślepe zaułki. Ma za sobą lata, zarówno bardzo pracowite, jak i pozbawione aktywności muzycznej. Wszystkie te zwycięstwa i porażki, ta opowieść o totalnym upadku prowadzącym poprzez ekstremalne sytuacje do indywidualizmu, cytując artystę, wpłynęły na ukształtowanie muzycznej osobowości o wyjątkowo wyrazistym profilu, jaką postrzegany jest w teraźniejszości Franz Hautzinger.
Hautzinger dzisiaj to od 1989 roku wykładowca wiedeńskiej Akademii Muzycznej, od 1999 roku członek berlińskiego zespołu Zeitkratzer, kompozytor m.in. na zlecenia Klangforum Wien, a także podróżnik, którego niepowtarzalna sygnatura muzyczna znana jest zarówno w Wiedniu, Berlinie, Londynie, Bejrucie, Tokio, jak w Nowym Jorku i Chicago. Franz Hautzinger udowodnił, że odkrycie instrumentu w nowy sposób, możliwe jest nawet w czasie, w którym postmodernizm już od dawna należy do przeszłości.
Kolejna konstelacja muzyków uzupełnia nowe wcielenie Regenorchester. Tym razem Hautzingerowi na scenie towarzyszą Martin Siewert, Luc Ex i Tony Buck.
Martin Siewert to pochodzący z Austrii niezwykle uzdolniony gitarzysta, któremu nieobce jest też używanie instrumentów elektronicznych. W swojej twórczości swobodnie wędruje od improwizacji do kompozycji – zarówno w akustycznym jak i elektronicznym kontekście. Tworzy muzykę do filmów, przedstawień teatralnych, spektakli tanecznych i instalacji galeryjnych. Współpracował z takim sławami jak Otomo Yoshihide, Oren Ambarchi, Toshimaru Nakamura, Ken Vandermark czy Kevin Drumm.
Holenderski basista Luc Ex to jeden z motorów napędowych grupy The Ex, która zasłynęła na całym świecie dzięki swojemu nowemu podejściu do wszelkich gatunków muzycznych. Zespół ma na koncie współpracę z takimi artystami jak Han Bennink, Tom Cora, Sonic Youth, Fugazi czy De Kift.
