Podczas swojej rezydencji artyści stworzyli instalację opartą na opowieści i nawiązującą do napisanej przez nich krótkiego opowiadania. Łączy ona wątki różnych znanych europejskich bajek, które zdradzają zarówno marzenia jak i koszmary Europy.
Marco Godoy urodził się w 1986 w Madrycie, mieszka i pracuje w Madrycie i w Londynie.
Claiming the Echo / Domagając się echa, HD, 5:30 min, 2012
Devaluing an Image / Dewaluacja obrazu, instalacja, 2011
Solfónica to nazwa chóru założonego w 2011 na bazie ruchu 15-M, który śpiewał na ulicach podczas wielu hiszpańskich demonstracji, i to chór właśnie jest głównym bohaterem Claiming the Echo. Chórzyści, śpiewając do partytur Henry Purcella, tworzą przekaz, niepozbawiony swoistego piękna: Aby nie, nie reprezentowali nas, Wkrótce minie społeczny pokój czy Nazywają to demokracją, ale nią nie jest. Pieśń jest bronią, pozbawionym przemocy środkiem służącym do zwrócenia uwagi na nasze bolączki. W instalacji Devaluing an Image Godoy posługuje się walutą euro jako środkiem artystycznym będącym najważniejszym symbolem Unii Europejskiej, który symbolizuje eliminację granic i wiarę we wspólną przyszłość. A jednak, każdy z krajów europejskich znaczy swoje euro własnym symbolem. Godoy pozbawił monety śladów tych przynależności. Wszystko inne co pozostaje, jest pozbawioną znaczenia walutą.
Klara Hobza urodzona w 1975 w Pilźnie w Republice Czeskiej, mieszka i pracuje w Berlinie.
Diving Through Europe / Nurkowanie przez Europę. Początek projektu 2010, spodziewane zakończenie – 2040, Trylogia wideo
W 2010 roku artystka postanowiła zanurkować w Europę, planując trasę podróży od Rotterdamu, w dół do Renu, a następnie wzdłuż Menu do kanału Men – Dunaj, kończąc na ujściu rzeki do Morza Czarnego. Na cel projektu artystka wzięła udział w trzech kursach nurkowania, w której uczyła się życia pod wodą. Ustalany jest 20 – 30 dniowy harmonogram projektu, chociaż autorka nie wykluczała możliwości porażki całego przedsięwzięcia. Już przy pierwszej próbach wejścia do wody w porcie w Rotterdamie, między Morzem Północnym a Renem spotkał ją szereg tragikomicznych, slapstickowych sytuacji. Chwalebny cel stawiany sobie przez Hobzę – podjęcia prawdopodobnie pierwszej w historii próby przepłynięcia przez Europe pod wodą – ma znaczenie drugorzędne. Artystka w pierwszym rzędzie koncentruje się na samej próbie, która … ją do granic tego, co jest możliwe do osiągnięcia. Europę można zwiedzić znacznie szybciej innymi środkami lokomocji niż nurkowanie. Jednak Hobza podąża naturalnymi korytami meandrujących rzek przemierzając europejski krajobraz i nie porzuca swojego fantastycznego planu. Jest to prawdopodobnie najgłębsze z możliwych doświadczanie Europy.
Lukas Hofer urodził się w 1979 w Niemczech, mieszka i pracuje w Berlinie i w Nowym Jorku.
Melonflesh monument / pomnik: melonflesh, instalacja, mixed media, 2013. Prace Lukasa Hofera oscylują między sztuka i architekturą. Jego instalacje, nierzadko ogromnych rozmiarach i zajmujące w związku z tym duże przestrzenie wypełniają liczne szczegóły. Można się im przyglądać z bliska. Hofer odnosi się do historii, społeczeństwa i indywidualnej tożsamości. Do swoich projektów wykorzystuje przezroczysty, jasny plastik, światło i obrazy, które tworzą urzekające światy jednocześnie drażniące zmysły. Podczas programu rezydencyjnego Hofer stworzył Melonflesh Monument – instalację przedstawiającą delikatną wieżę spełniającą funkcje użytkowe. Wykorzystał do niej zarówno elementy nowe, jak i pochodzące z wcześniejszych prac. Wewnątrz konstrukcji powstałej z różnorodnych i często nieprzystających do siebie elementów, umieścił wizualnie reprezentowane tożsamości, walczące o dominację i uwagę oglądającego. Praca przypomina kształtem Wieżę Babel, przeklętą konstrukcję, zniszczona wskutek konfliktu tożsamości i pomieszania języków. W pracy Melonflesh Monument również dochodzi do schizmy spowodowanej antagonizmami pomiędzy poszczególnymi elementami. Instalacja Hofera jest konstrukcja skonfliktowaną, ale też konstrukcją w tworzeniu. Wydaje się na, że na zawsze pozostanie nie-skończonym modelem chwiejnej rzeczywistości.
Francis Hunger urodził się w 1976 w Dessau w Niemczech, mieszka i pracuje w Lipsku.
Willkommen in der Überproduktionskrise / Welcome to the Crisis of Overproduction / Witamy w kryzysie nadprodukcji, plakat, 59,4 x 42 cm, limitowana edycja, 2013, Do wzięcia bezpłatnie. W centrum poszukiwań i refleksji tego artysty konceptualnego leżą zapomniane i groteskowe wydarzenia historyczne, uważane za mniej ważne. Bada on wydarzenia społeczne i polityczne oraz teorie ekonomiczne a następnie, nadając im wymiar artystyczny, sprawia, by stały się bardziej zrozumiałe i przystępne.
Do kogo należy Europa? Hunger stworzył bardzo wyrazistą pracę: plakat w limitowanej edycji, który każdy zwiedzający może zabrać ze sobą. Zarówno obraz, jak i tytuł stanowią odwołanie do Romantyzmu i strategii pop-artowych. Autor sugeruje, by raczej niż o kryzysie finansowym mówić o kryzysie nadprodukcji. Sposobem wyjścia z kryzysu jest jego zdaniem zmiana systemu wartości, a nie rozdawanie kredytów.
Cécile Ibarra urodziła się w 1984 roku w Tarbes we Francji, mieszka i pracuje w Brukseli w Belgii.
The residents / Stali mieszkańcy, instalacja, mixed media, 2013. Prace artystki odnoszą się zazwyczaj do miejsca i jego historii i charakteryzuje je niezwykła wrażliwość na środowisko, w którym powstają. Dlatego stara się wybierać materiały znajdowane in situ, nierzadko noszące ślady zużycia. Ibarra podnosi kwestie społeczno – polityczne dotyczące społeczeństwa. Robi to w sposób poważny, ale też niepozbawiony humoru i dowcipu.
Podczas programu rezydencyjnego w Matadero w Madrycie, Ibarra skonstruowała instalację z materiałów zgromadzonych w okolicy, które włączyła do cyfrowej wersji swojego wcześniejszego rysunku. Całości towarzyszy fragment audio-wizualny. Plakat w wersji cyfrowej powstał z rysunku będącego częścią większego badania, w którym śledziła proces współczesnego formowania się teorii o „tożsamości europejskiej”. Wybrała słowa klucze szczególnie dla niej znaczące i próbowała oddać ich znaczenie w zgrafizowanej formie.
Instalacja Ibarry stawia również pytania o granice między fikcją, a rzeczywistością, a także próbuje stworzyć nowe metody produkcji, w które angażuje innych rezydentów kreśląc tym samym projekt gospodarki opartej na współpracy.
