Wystawa fotografii Wadima Jurkiewicza

Od 5 sierpnia do 1 października 2011 roku w Dolnośląskim Centrum Fotografii Domek Romański we Wrocławiu będzie można oglądać monograficzną wystawę Wadima Jurkiewicza.

w 2011 roku przy­pa­da setna rocz­ni­ca uro­dzin jed­ne­go z naj­wy­bit­niej­szych ar­ty­stów fo­to­gra­fi­ków po­wo­jen­nej Pol­ski – Wa­di­ma Jur­kie­wi­cza. Jest to zna­ko­mi­ta oka­zja, by przy­po­mnieć tę nie­zwy­kle kre­atyw­ną po­stać.

Wystawie to­wa­rzy­szyć bę­dzie album do­ku­men­tu­ją­cy Jego do­ko­na­nia ar­ty­stycz­ne. Wernisaż odbędzie się w piątek 5 sierpnia o godz. 17.00. Na ekspozycji zaprezentowanych zostanie kilkadziesiąt czarno-białych fotografii, przede wszystkim z lat 50. i 60.

Wadim Jurkiewicz (ur. 8 sierpnia 1911 r.) – choć jego twórczość i osoba są dziś nieco zapomniane i niedoceniane – był postacią niezwykle barwną. Z wykształcenia lekarz, z zamiłowania artysta. Jeszcze w czasie studiów na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Wileńskiego zainteresował się malarstwem.

Skromne stypendium, zamiast na jedzenie, wydawał na albumy malarskie i książki z dziedziny sztuki. Wadim Jurkiewicz nie poprzestał jednak na teorii, czynnie zajął się rysowaniem i malowaniem akwarelą. Oddał się tej pasji bez reszty, co nie znaczy, że bezkrytycznie podchodził do swojej twórczości.

Był człowiekiem niezwykle wymagającym względem siebie i w przypływie zwątpienia zniszczył wszystkie swoje rysunki i akwarele. Po tym incydencie nigdy już nie powrócił do malarstwa.

W czasie okupacji znalazł się we Lwowie, gdzie pracował jako lekarz. W tych trudnych czasach ucieczką od wojennej rzeczywistości stała się nowa pasja – muzyka. Wadim Jurkiewicz zakupił mnóstwo płyt z muzyką klasyczną i urządzał spotkania melomanów we własnym mieszkaniu.

We Lwowie w 1945 roku Wadim Jurkiewicz dostał swój pierwszy aparat – Kodaka. Również w tym roku po wojennej zawierusze trafia do Oleśnicy, w której spędza resztę życia. Tam też rozpoczyna się jego życiowa przygoda z fotografią.

Był samoukiem. Zaopatrzył się w fachową literaturę i powoli, sam dochodził do coraz lepszego warsztatu. Nowa pasja pochłonęła go całkowicie. Tworzył przede wszystkim fotografię krajobrazową i kreacyjną. W 1951 roku wstępuje do wrocławskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Fotograficznego.

Od 1952 r. na­le­żał do Związ­ku Pol­skich Ar­ty­stów Fo­to­gra­fi­ków. W roku 1957 roz­po­czął dzia­łal­ność fo­to­gra­ficz­ną wraz z Bo­że­ną Mi­cha­lik, Zbi­gnie­wem Sta­niew­skim i Ed­mun­dem Wi­tec­kim w ra­mach twór­czych po­szu­ki­wań wro­cław­skiej grupy Po­dwór­ko.

Za­ło­że­niem pro­gra­mo­wym tej niezwykle interesującej grupy było szu­ka­nie no­wych środ­ków wy­ra­zu w fo­to­gra­fii, przy za­cho­wa­niu od­ręb­no­ści in­dy­wi­du­al­nej poszczególnych au­to­rów. Pierw­sza wy­sta­wa Po­dwór­ka z udzia­łem Wa­di­ma Jur­kie­wi­cza miała miej­sce we wro­cław­skim pa­wi­lo­nie ZPAP w roku 1958. Po­ka­za­no ją rów­nież w War­sza­wie w Sta­rej Ga­le­rii.

Od tam­tej pory Wadim Jur­kie­wicz pre­zen­to­wał swoje prace mię­dzy in­ny­mi w An­glii, Bra­zy­lii, In­diach, Mek­sy­ku, Sta­nach Zjed­no­czo­nych i byłym Związ­ku Ra­dziec­kim.

Wadim Jurkiewicz zginął tragicznie rażony prądem w swej ciemni fotograficznej 15 maja 1962 roku.

Dolnośląskie Centrum Fotografii Domek Romański
pl. bpa Nankiera 8
50-140 Wrocław