Pierre-André Valade był współtwórcą i przez szesnaście lat dyrektorem muzycznym paryskiego Ensemble Court-circuit. W 2008 r. opuścił to stanowisko, podejmując obowiązki pierwszego dyrygenta Athelas Sinfonietta w Kopenhadze. Szczególnie wysoko ceniony za wykonania utworów XX i XXI wieku, stale współpracuje z czołowymi festiwalami i orkiestrami Europy, Stanów Zjednoczonych, Kanady, Australii, Nowej Zelandii i Japonii. Jego repertuar obejmuje dzieła od Berlioza, Wagnera, Verdiego, Mahlera, Ravela, Debussy’ego, Saint-Saënsa i Strawińskiego po Beria, Bouleza, Cartera, Lachenmanna, Stockhausena oraz kompozytorów młodszych generacji, wśród nich zaś francuskich spektralistów: Hugues’a Dufourta, Gérarda Griseya, Philippe’a Hurela, Philippe’a Leroux i Tristana Muraila.
Pierre-André Valade jest stałym dyrygentem gościnnym Orkiestry Tonhalle w Zurychu, pracował także z takimi zespołami, jak BBC Symphony Orchestra, BBC Scottish Symphony Orchestra, BBC National Orchestra of Wales, Philharmonia Orchestra, Göteborgs Symfoniker, Orchestre de Paris, Orkiestra Symfoniczna Radia w Saarbrücken, Montreal Symphony, Northern Sinfonia, Accademia Nazionale di Santa Cecilia w Rzymie, Ensemble Intercontemporain, London Sinfonietta, Birmingham Contemporary Music Group, Ensemble Modern i Ensemble musikFabrik. W 2001 r. zadebiutował na londyńskim festiwalu BBC Proms, występował także na festiwalach w Aldeburgh, Bath, Perth i Sydney, Holland Festival, Strasbourg Musica, IRCAM Agora czy Présences w Paryżu.
Roksana Wardenga to wokalistka śpiewająca mezzosopranem. Od 2008 roku studentka Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach w klasie prof. Jana Ballarina. Jest finalistką Międzyuczelnianego Konkursu Wokalnego W kręgu muzyki słowiańskiej organizowanego przez jej rodzimą uczelnię. Laureatka X Międzyuczelnianego Konkursu Wykonawstwa Polskiej Pieśni Artystycznej im. Edmunda Kossowskiego, gdzie otrzymała nagrodę specjalną za wykonanie pieśni Ignacego Jana Paderewskiego. Bierze czynny udział w koncertach, recitalach oraz przedstawieniach operowych. W 2011 roku występowała na deskach Opery Śląskiej w przedstawieniu Suor Angelica Giacomo Pucciniego pod batutą Michała Klauzy, w reżyserii Wiesława Ochmana. Współpracuje z Filharmonią Śląską, dokonuje też nagrań dla Polskiego Radia Katowice. Brała udział w festiwalu Mikołowskie Dni Muzyki organizowanym przez dziekana Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach Władysława Szymańskiego, wykonując Mszę Karla Jenkinsa pod batutą Sławomira Chrzanowskiego.
Marcin Zdunik to zwycięzca i zdobywca Grand Prix na VI Międzynarodowym Konkursie Wiolonczelowym im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie. Absolwent Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w klasie Andrzeja Bauera oraz Szkoły Muzycznej II st. im. Z. Brzewskiego w klasie prof. Andrzeja Orkisza. Koncertuje w krajach Europy, USA i Korei, często prezentując własne opracowania i kompozycje. Wystąpił jako solista na estradach wielu renomowanych sal, m.in. Filharmonii Berlińskiej, Rudolfinum w Pradze, Carnegie Hall w Nowym Jorku, Konserwatorium im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie, Teatru Ermitażu w Sankt Petersburgu, Filharmonii Westfalskiej (Konzerthaus Dortmund), Filharmonii Słowackiej w Bratysławie, Filharmonii Narodowej w Warszawie oraz Studia PR im. Witolda Lutosławskiego. W czerwcu 2009 roku ukazała się debiutancka płyta Marcina Zdunika zrealizowana z udziałem Orkiestry Kameralnej Wratislavia pod kierownictwem Jana Staniendy zawierająca m.in. nagrania dwóch koncertów wiolonczelowych Josepha Haydna. Za płytę tę otrzymał nagrodę Fryderyk 2010.
Kwadrofonik to jedyny tego typu kwartet w Polsce i jeden z niewielu istniejących na świecie, powstały z połączenia dwóch duetów: fortepianowego i perkusyjnego. Kariera zespołu zaczęła się w 2006 roku, od zwycięstwa podczas 9. Festiwalu Muzyki Folkowej Nowa Tradycja, na którym muzycy otrzymali Grand Prix, Nagrodę Publiczności i Nagrodę Prezydenta Warszawy. Właśnie wtedy krytyka muzyczna uznała zespół za odkrywczy i wytyczający nowe tory w muzyce folkowej. Kwadrofonik to zespół, w którym artyści prowadzą niezwykły dialog muzyczny, niemal niezauważalnie zamieniając funkcje instrumentów – fortepiany stają się instrumentami perkusyjnymi, a grupy instrumentów perkusyjnych przejmują funkcje instrumentów melodycznych. Precyzja wykonania, żywiołowość, dar nawiązywania bezpośredniego kontaktu z publicznością dają pełną gwarancję satysfakcji uczestników dźwiękowego widowiska tworzonego przez grupę. Muzycy wspólnie wykonują również kompozycje oryginalnie tworzone na takie instrumentarium, wśród nich m.in. utwory Béli Bartóka, George’a Crumba, Rolfa Wallina, utwory komponowane specjalnie dla zespołu oraz transkrypcje utworów symfonicznych, m.in. Święta Wiosny Igora Strawińskiego czy Mazurki i Harnasie Karola Szymanowskiego.
Lutosławski Quartet powstał w 2007 roku. Wystąpił na wielu festiwalach: Wratislavia Cantans, Międzynarodowym Festiwalu Kameralistyki Ensemble, Musica Polonica Nova, Jazztopad, Festiwalu Łańcuch, Forum Lutosławskiego w Filharmonii Narodowej, Klara Festival w Brukseli oraz Ankara Music Festival w Turcji. W 2012 roku zespół został zaproszony m.in. na Festiwal Muzyki Współczesnej w Grecji. Kwartet koncertował wspólnie z Brunonem Caninem, Paulem Guldą, Kwartetem Śląskim, Royal String Quartet, Tomaszem Strahlem, Ryszardem Groblewskim, angielskim oboistą Nicholasem Danielem, światowej sławy pianistą, laureatem Konkursu Chopinowskiego – Eugenem Indjicem, znakomitym klarnecistą Michelem Lethiekiem oraz z wybitnymi jazzmanami, takimi jak Kenny Wheeler, John Taylor i Uri Caine. Wykonał również koncerty na kwartet i orkiestrę Bohuslava Martinů i Arnolda Schönberga pod batutą maestro Jacka Kaspszyka. Lutosławski Quartet wykonuje muzykę współczesną, skupiając się przy tym na popularyzacji muzyki polskiej, m.in. Witolda Lutosławskiego, Grażyny Bacewicz, Karola Szymanowskiego, a także Marcina Markowicza – kompozytora i jednego z członków kwartetu. Zespół tworzą artyści wszechstronni i otwarci, którzy łączą repertuar współczesny z dziełami muzyki klasycznej, romantycznej i jazzem.
Chór Teatru Wielkiego – Opery Narodowej. Otwarcie Teatru Wielkiego po odbudowie w 1965 roku stało się nowym impulsem w rozwoju chóru operowego. Wielka scena wymagała potężnego chóru, którego udział stał się ozdobą inscenizacji operowych. Od tego czasu zespołem chóralnym Teatru Wielkiego kierowali m.in.: Józef Bok, Zofia Urbanyi-Świrska, Henryk Wojnarowski, Lech Gorywoda, Bogdan Gola i Jan Szyrocki, przyczyniając się do jego rozwoju. Zespół występuje w przedstawieniach operowych, bierze udział w koncertach symfonicznych, prowadzi samodzielną działalność koncertową. Począwszy od kwietnia 1998 roku, chórem ponownie kieruje Bogdan Gola, chórmistrz, dyrygent i pedagog.
Polska Orkiestra Radiowa. Historia orkiestry sięga lat przedwojennych. W 1934 r. Grzegorz Fitelberg stworzył Symfoniczną Orkiestrę Polskiego Radia, która koncertowała aż do wybuchu wojny. W 1947 r., po powrocie do Polski, Fitelberg reaktywował orkiestrę z udziałem kilku muzyków SOPR i przeniósł siedzibę zespołu do Katowic. W ten sposób powstała WOSPR, która przejęła część tradycji Symfonicznej Orkiestry PR. W Warszawie, dwa lata wcześniej, w 1945 roku Stefan Rachoń, skrzypek i dyrygent, stworzył zespół, którego zakres obowiązków obejmował oprócz koncertów również nagrania archiwalne dla Polskiego Radia, a następnie telewizji. Po odejściu Rachonia dyrektorami artystycznymi Orkiestry PR byli kolejno: Włodzimierz Kamirski, Jan Pruszak, Mieczysław Nowakowski. Za kadencji Tadeusza Strugały (1990-1993) orkiestra uzyskała dzisiejszą nazwę i przeniosła się do nowej siedziby – Studia Koncertowego Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego. W latach 1993-2006 szefem artystycznym Polskiej Orkiestry Radiowej był Wojciech Rajski. W marcu 2007 na stanowisko dyrektora artystycznego Polskiej Orkiestry Radiowej został powołany Łukasz Borowicz, który z orkiestrą współpracował od kilku lat, prowadząc nagrania i koncerty.
Orkiestra Kameralna Sinfonietta Cracovia. Początki orkiestry to młodzieńcza inicjatywa studentów Akademii Muzycznej w Krakowie, którą objął opieką artystyczną Robert Kabara, aby po dwóch latach niezwykle intensywnej pracy przekształcić zespół początkujących muzyków w profesjonalną orkiestrę o zwracającym uwagę wizerunku artystycznym. W 1994 starania muzyków – przy życzliwym poparciu władz miejskich i osobistości życia muzycznego, jak pp. Elżbieta i Krzysztof Pendereccy – doprowadziły do formalnego ukonstytuowania się Sinfonietty Cracovii, której Prezydent Miasta nadał status Orkiestry Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa.
Zaproszenia Sinfonietty przyjmują wybitne osobistości dyrygentury, a wśród nich Krzysztof Penderecki, Antoni Wit, Jerzy Maksymiuk, jak również Christoph Eschenbach, Lorin Maazel, Walery Giergiew oraz John Axelrod, będący I gościnnym dyrygentem orkiestry w latach 2001-2003.
W swoich annałach Sinfonietta ma także liczne, z uznaniem odnotowane występy w czasie prestiżowych festiwali: Schleswig Holstein Music Festival, Festival International de Colmar, Białe Noce w Sankt Petersburgu, Wielkanocnego Festiwalu Ludwiga van Beethovena oraz Sacrum Profanum i Misteria Paschalia w Krakowie.
Sinfonia Varsovia w kwietniu 1984 roku, na zaproszenie działającej już wcześniej Polskiej Orkiestry Kameralnej, na występy w Polsce w charakterze solisty i dyrygenta przybył legendarny skrzypek Yehudi Menuhin. By sprostać wymaganiom zaplanowanego repertuaru, orkiestra zwiększyła skład, zapraszając do współpracy wybitnych muzyków z całego kraju. Pierwsze koncerty zespołu dyrygowanego przez Yehudi Menuhina spotkały się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności i uznaniem krytyków, a lord Menuhin wyraził chęć dalszej współpracy z nową formacją. Idea stworzenia stałej orkiestry złożonej z instrumentów smyczkowych i podwójnej obsady instrumentów dętych stała się faktem. Yehudi Menuhin bez wahania przyjął propozycję dyrektora zespołu Franciszka Wybrańczyka i objął funkcję pierwszego gościnnego dyrygenta, orkiestra zaś przyjęła nazwę Sinfonia Varsovia. W 1997 roku dyrektorem muzycznym, a w lipcu 2003 roku dyrektorem artystycznym orkiestry został Krzysztof Penderecki, który pełni tę funkcję do chwili obecnej, często współpracując z orkiestrą jako jej dyrygent. Od czerwca 2008 r. dyrektorem muzycznym zespołu jest światowej sławy francuski dyrygent – Marc Minkowski. Orkiestra regularnie uczestniczy w najważniejszych wydarzeniach muzycznych w Polsce. Jest stałym gościem festiwali: Chopin i Jego Europa, Wielkanocny Festiwal im. Ludwiga van Beethovena, Wratislavia Cantans, Warszawska Jesień, Festiwal Muzyczny Polskiego Radia.
Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Wrocławskiej im. Witolda Lutosławskiego powstała w 1954 roku i od początku istnienia czerpie z bogatych tradycji muzycznych swego miasta, w którym bywali m.in.: Ryszard Wagner, Johannes Brahms, Edward Grieg i Gustaw Mahler. Do jej rozwoju przyczynili się przede wszystkim wybitni dyrektorzy-dyrygenci: Józef Karol Lasocki, Andrzej Markowski, Tadeusz Strugała czy Marek Pijarowski. Od 2006 roku dyrektorem naczelnym Filharmonii jest Andrzej Kosendiak – dyrygent, propagator muzyki dawnej i chóralnej, inicjator licznych festiwali i konkursów muzycznych, dyrektorem artystycznym zaś jeden z najwybitniejszych współczesnych polskich dyrygentów – maestro Jacek Kaspszyk. W planach symfonicy mają nagranie wszystkich dzieł patrona Filharmonii, Witolda Lutosławskiego. W 2008 roku wydano pierwszą płytę z tego cyklu: Witold Lutosławski Opera Omnia 01. Muzyka kameralna, w 2010 kolejną, z dwoma symfoniami pod batutą Jacka Kaspszyka, nagrodzoną Fryderykiem 2011. Ostatnio ukazała się trzecia część serii, zawierająca Preludia i fugę na 13 instrumentów smyczkowych oraz Koncert podwójny na obój, harfę i orkiestrę kameralną. W lutym 2012 roku zespół odbył tournée po Stanach Zjednoczonych: koncerty spotkały się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności oraz zyskały znakomite recenzje.
X Festiwal Witolda Lutosławskiego Łańcuch
Od 24 stycznia 9 lutego 2013 roku
Warszawa
