Janina Jeleńska Papp, Stefan Papp – Muzeum na Prowincji

MUZEUM

Działalność kulturalna: w jednej sali wystawowej powinny się odbywać aranżowane koncerty i wieczory poezji oraz ilustrowane przeźroczami i filmami prelekcje o sztuce. W ramach promocji muzeum, program przewiduje organizowanie z prac zmagazynowa­nych, wystaw gościnnych w zamiejscowych galeriach.

W programie edukacyjnym przewiduje się również organizowanie wycieczek do patro­nackiego Muzeum Narodowego w Krakowie i do innych muzeów, na zwiedzanie wystaw i uczestnictwo w ważniejszych spektaklach teatralnych, koncertach etc.

Archiwum powinno być sprzętowo przystosowane do korzystania ze zbiorów przez badaczy oraz osoby piszące prace licencjackie, magisterskie, doktorskie.

Zbiory: dokumentacje tekstowe i fotograficzne, manuskrypty programowe, scenariusze, publikacje prasowe o tematyce artystycznej i o wydarzeniach kulturalnych, wystawach, kongresach.

STODOŁA

Działając z muzeum w tle, Stodoła powinna stać się ogniskiem nowoczesnej edukacji artystycznej dla dzieci, młodzieży i dorosłych: w duchu rozwijania wrażliwości estetycznej, postaw twórczych, umiejętności kształtowania prywatnego otoczenia oraz inteligentnej percepcji zmieniającej się rzeczywistości cywilizacyjnej.

Intencją programu działalności Stodoły jest wpisanie kompleksu w codzienne życie mieszkańców, przez ich – zróżnicowaną pokoleniowo i zainteresowaniami – aktywizację. Na program składają się działania kształcące i wyzwalające kreatywność w różnych dziedzinach twórczości, inicjujące przedsięwzięcia i imprezy o cha­rakterze kulturalnym i towarzyskim, rozrywkowym oraz pomoc w realizowaniu lokalnych inicjatyw obywatelskich.

Lanckorona cieszy się ogromnym zainteresowaniem artystów. W ramach programowego założenia sztuka w życiu, Stodoła będzie patronować otwartym, permanentnym (całorocz­nym) plenerom plastycznym, organizując dwutygodniowe bezpłatne pobyty artystów w prywatnych domach na terenie gminy. Koszty wyżywienia plenerowiczów powinien po­kryć samorząd. Gospodarze, którzy zgodzą się gościć artystów, otrzymają od każdego w da­rze jedną pracę. Plenerowy dorobek artystów będzie prezentowany w Stodole, na sprze­dażnych wystawach. Przewiduje się możliwość poszerzenia plenerów plastycznych, o inne dziedziny twórczości.

Przekazując Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego dorobek naszej twórczości, na rzecz utworzenie muzeum w Lanckoronie, spodziewamy się, że ta decyzja przyczyni się do refleksji nad koniecznością zmiany świadomości w traktowaniu dzieł sztuki współczesnej: z jednej strony – jako obiektów gromadzonych i chronionych przez muzea, z drugiej – jako ozdoby wnętrz snobów i luksusowego dodatku do życia dla nowobogackich, jako atrakcji dla miłośników piękna, kolekcjonerów i inwestorów, czyli jako towaru na rynku handlu sztuką. Sztuka izolowana od społecznego środowiska, traci swój światotwórczy sens, wyobcowuje się i banalizuje. Z historycznego doświadczenia wiadomo, że sztuka zawsze była ludziom potrzebna do życia, ponieważ wywiera wpływ na duchowość i antycypuje kulturowe i cywilizacyjne przeobrażenia. Ta – niczym nie dająca się zastąpić – moc oddzia­ływania sztuki na kondycję duchową, została współcześnie zbagatelizowana. Dlatego twór­czość artystyczna powinna być świadomie i systemowo wprowadzana do przestrzeni na­szego codziennego życia, jako jego estetyczne i refleksyjne dopełnienie. Sztuka nie mówi nam, jak mamy żyć, jak dzisiaj być człowiekiem, ale ona może sprawić, że dzięki wykształ­conej wrażliwości i wzbogaconej nowymi artystycznymi wrażeniami, kreatywnej wyobraźni, odczujemy potrzebę stawiania sobie takich pytań!

Mamy głęboką nadzieję, że udany eksperyment z Muzeum przy Stodole, unaoczni społeczne i kulturowe znaczenie kompleksowego, wielokierunkowego i interakcyjnego upowszechniania twórczości plastycznej, zorientowanego na rozwijanie kreatywnej aktyw­ności duchowej. Może się okazać, że dar naszego artystycznego dorobku będzie naszym najważniejszym dziełem: że przyczyni się do kulturowych przemian na prowincji. Idea sztuki w życiu, którą realizowaliśmy w licznych publicznych akcjach i wystąpieniach, była naszą odpowiedzią na totalitarne zabiegi zniewalania życia w PRL, i jest dzisiaj impul­sem burzenia anachronicznych granic dostępu do sztuki. Jest też kulturalną alternatywą wobec tandetnych propozycji komercyjnego przemysłu rozrywkowego, obliczonych na duchową bierność i prowincjonalne gusta.

Realizacja tak całościowo zaplanowanego projektu, musi mieć wielu nowocześnie myślących, wrażliwych i odważnych Ojców! Powstanie Muzeum przy Stodole w Lanc­koronie będzie nowatorskim doświadczeniem partnerskiej współpracy Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego z władzami samorządo­wymi i artystami – funda­torami dzieł. Wyrazem sukcesu tej kulturotwórczej inicjatywy, stanie się szansa jakościowej zmiany tradycyjnego modelu życia na prowincji. Nowoczesny rozwój wielokierunkowej aktywności duchowej mieszkańców Gminy Lanckorona i możliwość obcowania z oryginalną sztuką licznych gości tego pięknego zakątka Małopolski, będą najlepszą zachętą do inwes­towania w upowszechnianie kultury artystycznej na prowincji.

Można sobie wyobrazić, że po powstaniu Muzeum przy Stodole, do Lanckorony zacz­ną zjeżdżać wycieczki architektów, animatorów kultury, krytyków sztuki, muzealników, socjologów, samorządowców, biznesmenów, dziennikarzy i artystów: by poznać to niekon­wencjonalne muzeum i przekonać się jak ono działa i jaki wywiera wpływ na mieszkańców. Jeżeli przekonają się, że muzeum na prowincji ma sens, zabiorą jego ideę ze sobą i po swojemu zrealizują ją u siebie.

W setkach artystycznych pracowni czekają piękne, wartościowe zbiory dzieł na ich udostępnienie publiczności…

Zgodnie z naturalną zasadą, by każdy robił, co do niego należy i od niego zależy – zrobiliśmy swoje: do tej wspólnej sprawy wnosimy nasz dorobek artystyczny oraz program atrakcyjnej i aktywizującej obecności sztuki w codziennym życiu ludzi – na miarę dwu­dziestego pierwszego wieku! Jeżeli nasza inicjatywa ma moc inspirującą, to na zasadzie – podaj dalej – powinna pozyskiwać mądrych i kreatywnych zwolenników, którzy ją jak najlepiej zrealizują!

Z przekonaniem w sens naszego projektu, podajemy dalej inicjatywę zbudowania pierwszego nowoczesnego muzeum na prowincji w Lanckoronie.

Janina Jeleńska Papp, Stefan Papp

Dr hab. Janina Jeleńska Papp – prof. Uniwersytetu Pedagogicznego, urodziła się w 1946 r. w Dwojlincach na Litwie. W 1956 r. przyjechała do Polski. Maturę zdała w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Szczecinie w 1965 r. Studia na Wydziale Rzeźby ASP w Krakowie ukończyła dyplomem w 1972 r. W latach 1976 – 80 pracowała w Wydziale Kultury Urzędu Miasta Krakowa. Od 1980 roku jest pracownikiem naukowo-dydaktycznym na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Pedago­gicznego w Krakowie. W 1989 r. zakończyła przewód kwalifikacyjny I stopnia, a w 2007 r. – przewód habilitacyjny na Wydziale Rzeźby ASP w Krakowie. Zajmuje się rzeźbą, instalacją, medalierstwem i dydaktyką artystyczną.

Dr Stefan Papp urodził się w 1932 r. w Czerniowcach na Bukowinie. W 1947 r. przyjechał z Rumunii do Polski. Uczęszczał do Gimnazjum Snycerskiego w Cieplicach, do Państwowego Liceum Technik Plastycznych w Zakopanem oraz do Państwowego Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących w Jeleniej Górze, gdzie w 1952 r. zdał maturę. Studia na Wydziale Rzeźby ASP w Krakowie, w pracowni prof. Xawerego Dunikowskiego, ukończył dyplomem w 1958 r. W 1996 r. uzyskał stopień doktora na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Zajmuje się rzeźbą, kolażem, grafiką, rysunkiem satyrycznym i artystycznym, sztuką akcji, publicystyką kulturalną i społeczną, teorią i krytyką sztuki, teorią, metodologią i realizacją.

Janina Jeleńska Papp, Stefan Papp
Muzeum na prowincji
Wystawa informacyjna: od 16 grudnia 2012 roku do 6 stycznia 2013 roku
Gminny Ośrodek Kultury w Lanckoronie