Search

Archiwalne treści — Magazyn O.pl

© O.pl 1998-2020

O nas

Archiwalne treści — Magazyn O.pl — © O.pl 1998-2020

Artykuły

Posts

„Iluzje”, reż. Iwan Wyrypajew (źródło: materiały prasowe organizatora)
Wyświetl artykuł
  • 7 min

Tylko czy aż iluzja?

Sam wybór formy oraz tematu dramatu świadczy o przewrotności Wyrypajewa. Udało mu się z rzeczy tak już wydawałoby się zgranej i kulturowo przetworzonej na tysiące sposobów stworzyć pasjonującą opowieść. W jego dramacie miłość jest zarówno patetyczna, czy tragiczna niczym w melodramacie, jak i racjonalna oraz logicznie uzasadniana, zaś niektóre monologi brzmią jakby były wyjęte z chrześcijańskich traktatów.
Stefan Papp, rysunki z cyklu „Pan Tadeusz a sprawa polska” (dzięki uprzejmości autora)
Wyświetl artykuł
  • 1 min

Teka satyryczna Pan Tadeusz a sprawa polska

Tadeusza Mazowieckiego poznałem w latach sześćdziesiątych, kiedy zacząłem publikować w „Więzi” teksty i rysunki satyryczne. Od „pierwszego spojrzenia” poczułem do niego szacunek, sympatię i zaufanie. Kiedy w jesieni 1990 roku startował w wyborach prezydenckich, bardzo chciałem wspomóc Tadeusza w kampanii wyborczej – politycznie skonfliktowanej, zagrożonej szalejącym populizmem.
Yann Gross, Kitintale, Peter Kyomhuendo (źródło: materiały prasowe)
Wyświetl artykuł
  • 10 min

Yann Gross o narodzinach afrykańskiego skateboardingu

Sztuka… nie wiem, czy można to nazwać sztuką… czy po prostu kawałkiem życia. Kiedy zaczyna się projekt i poznaje się ludzi, czasami bierze się ze sobą aparat, a czasami deskorolkę lub kamerę wideo. Nie oddzielam tego – teraz zajmuję się sztuką, teraz jestem sam, a teraz kręcę film dokumentalny. Chodzi raczej o stan umysłu, a ten jest częścią twojego życia. Ostatecznie po prostu decydujesz, że pokażesz jakiś wycinek swojego życia odbiorcom.
„Mewa”, reż. Antoni Gietzky (źródło: materiały prasowe organizatora)
Wyświetl artykuł
  • 6 min

Jaja Mewy

Młody teatr, wiadomo, od ponad dekady rąbie w poprzedników jak w bęben. Kwestionuje właściwie wszystkie tradycyjne reguły komunikacyjne. Wymieniając w przypadkowym porządku: samą zasadę reprezentacji, czwartą ścianę z jej pochodnymi, linearność narracji, koherencję psychologiczną (i ontologiczną) postaci, także wszystko to, co zamykałoby się w niegdysiejszym pojęciu decorum. Rewolucja kosi równo. Nie zauważa wszakże, rozprawiając się ze starymi konwencjami – fakt, nierzadko obrośniętymi naiwnością, samozachwytem i rutyną – że jednocześnie sama, na własny użytek, bezwiednie tworzy nowe konwencje, kody i żargony.
Daya Cahen, „Narodziny narodu”, klatka filmu (źródło: materiały prasowe Fotofestiwalu)
Wyświetl artykuł
  • 6 min

Daya Cahen o Narodzinach Narodu

To dla mnie ważne, by moje prace były na granicy polityki. To powód, dla którego to robię. Tak właśnie jest, nie potrafię nawet tego wyjaśnić. Nie potrafię tworzyć inaczej, muszę zadziwić się jakąś wiadomością z mediów, potem zgłębić tę sprawę i wtedy coś popycha mnie, aby wypowiedzieć się na ten temat. Źródłem takiej postawy jest fakt, że wychowałam się jako córka dwojga Żydów, którzy w czasie II wojny światowej byli dziećmi. Od najmłodszych lat byłam świadoma tego, że świat może się zmienić z dnia na dzień.
Charlotte Cotton, „Fotografia w życiu codziennym”: „Album Rodzinny”, Towarzystwo Inicjatyw Tworczych (źródło: materiały prasowe)
Wyświetl artykuł
  • 8 min

Zamrażanie obrazu

Miesiąc Fotografii w Krakowie w tym roku obfituje w różnorodność poruszanych zagadnień, które nie tworzą ścisłej, narracyjnej osi. Jednakże zestawienie najlepszych tradycji fotograficznych ze współczesnymi pokazało, jak wiele transformacji dokonało się w tej dziedzinie sztuki, która swoim zróżnicowaniem przekazuje wiele egzystencjalnych treści, na co dzień niedostrzegalnych przez ludzkie, wiecznie pędzące przed siebie oko.
Boris Mikhailov, Untitled (from the series „Luriki”), 1971-1985 (c) Boris Mikhailov / Courtesy Galerie Barbara Weiss, Berlin
Wyświetl artykuł
  • 6 min

Czerwone usta Lenina

Pytany o dołki w swojej karierze, Mikhailov odpowiada, że największy spotkał go, gdy stał się znanym, rozpoznawalnym artystą. Wówczas stracił swoją czapkę-niewidkę, wielu ludzi przestało pozwalać mu się fotografować, zabroniło dostępu do prywatnych miejsc i swoich intymnych historii.
Rudno k/Warszawy, Zespół Ośrodka KARTA podczas akcji ratowania zbiorów Towarzystwa Pamiętnikarstwa Polskiego, fot. Michał Zarzycki (zbiory Ośrodka KARTA)
Wyświetl artykuł
  • 6 min

Szansa ruchu oddolnego

Upadek archiwum KARTY byłby dowodem, że cała archiwistyka społeczna nie ma w Polsce racji bytu, a zarazem – że ta szczególna dziedzina aktywności obywatelskiej, sprawdzająca w pewnym stopniu „uspołecznienie” społeczeństwa, jest systemowo skazana na porażkę. Nadal nie ma ona gwarancji przetrwania, ale w tej chwili możliwe się wydaje stworzenie podstaw jej trwałości.
Cnota nagrodzona, René Magritte, Bruksela, 1934© Ch. Herscovici - SABAM Belgium 2012
Wyświetl artykuł
  • 6 min

Archiwum surrealisty, czyli o marginesach twórczości

Wystawa Wierność obrazów. René Magritte i fotografia jest jedną z tych, które są adresowane do każdego. Nie jest jednak przeznaczona „dla wszystkich, a więc dla nikogo”. O jej potencjale stanowi możliwość wyboru – można podziwiać lekkość surrealistycznych żartów, poznać historię belgijskiej awangardy lat 20. i 30. XX wieku, zgłębić nieznane szerzej fakty z biografii i twórczości czołowego surrealisty albo naturę samej fotografii.
Europejski Kongres Kultury 2011, fot. MKiDN/Danuta Matloch
Wyświetl artykuł
  • 20 min

Kultura i pieniądze

W 2012 roku deklarowane nakłady biznesu na kulturę wyniosą ok. 1200 milionów, a więc tendencja jest wzrostowa, ale ciągle daleko nam do wydatków sprzed lat. Trzeba jednak docenić, że biznes w ogóle gotów jest w kulturę inwestować, zwłaszcza w kryzysie, kiedy każda złotówka jest znacznie cenniejsza.

Archiwalne treści — Magazyn O.pl — © O.pl 1998-2020